Sunday Quote #2 / Pazar Alıntısı #2


6 İlginç Katlama Tekniği- 6 Interesting Folding Techniques

İnternette dolanırken bolca olan “life hack” videolarından birine rastladım. İlk iki teknik özellikle hoşuma gitti, Konmari metoduyla katlanan kazak ve kotlarda tam verim sağlayamamıştım çünkü, yine mağaza modu katlamaya geri dönmüştüm. Denemeye değer.

While browsing the net I came across one of those “life hack” videos that teach you how to fold. I especially liked the first two, as I didn’t find Konmari method efficient in folding sweaters and jeans. Gotta give it a try.

4 reasons why saying no is so difficult


When I became a vegetarian eight years ago (I’m not vegetarian now, but it was a valuable 3 years’ experience), it first hit me that saying no is difficult but necessary. I had to say no to meat directly, but indirectly I had to say no to dinners out when veggies aren’t available, barbecues, “sacrifice fest” which Muslims celebrate by sacrificing an animal, so basically any gathering. Saying no meant not settling for less, and knowing my standards and limits. At first it was very difficult, then it got really easy and felt I was validating myself.

However, I couldn’t apply these standards to other aspects of my life that easily. Like when someone asks if you are free that evening, you are, but you don’t want to spend it with that person. You just can’t say, “I don’t feel like going out with you.” like Sheldon does:


That would require like zero super-ego, which is almost impossible unless we live a solitary life.

And when you decide to live a minimalist life, you’ll have to say no to lots of things/people.

I think if we understand the underlying reasons of why we can’t say no, we can choose if we are saying yes or no to things for the sake of our well-being. So here are 4 reasons we just can’t say no:

1. We fear being rejected.

We feel like when we say no to someone, they will reject us and no longer love us. Why are we so insecure and needy? If we value them, they need to value us and our lifestyle. If they just can’t accept who we are, then there’s something wrong.

If you have a meaningful relationship and reciprocal understanding, then this person won’t judge or reject you. The people we can’t say no to might be, sadly, people that we can’t connect on a deeper level.

2. We fear sounding rude.

When we say yes out of fear of saying no, we actually betray ourselves and our priorities. I am a firm believer in being kind and polite at all times, but being kind doesn’t have to mean you never reject anything that is offered to you.

Cinderella (2015)

Maybe it’s as simple as a candy offered by your coworker. If you believe candies are bad for your health but you don’t want to be rude, you accept it. But actually, you are being rude to your body. Or, it may be a request for a charity donation whose cause you don’t believe in. You contribute a few dollars, just not to stand in the crowd. But inside, you fill with resentment, you start to hate yourself for not being brave enough to stand for your priorities. So, I think Cinderella’s advice is really valuable: Have courage, and be kind. If we practice enough, we can do both at the same time.

A good piece of advice that I read about this topic is delaying giving an answer. If you feel an immediate no will be quite rude, you can say “I’ll get back to you.” But some people just get away with this, never giving an answer. I think this is ruder than saying no immediately.

3. We avoid confrontation and conflict.

Saying yes is much easier than no because sometimes we are too tired to face confrontations or conflicts. This is especially true with the people closest to us. We fear if we end up fighting, it is going to be bad for our relationship, so we just shut up and agree with the other party. This is actually very very serious. If we suppress our feelings every time we need to make decisions that involves other people, it means our voice is never heard. This has two big consequences. First, the feeling of resentment towards yourself and the other person gets bigger and bigger, at the end possibly harming your relationship. Second, maybe you were right in the first place. No was the correct answer. By saying yes in order to avoid conflict, you ruined the chances of making the right decision for you. So, even if it causes conflict, try to make the other person consider the choices before you say yes or no.

4. We fear being selfish

If a person asks for help and for some reason we are unavailable, we are afraid to say no because we’re afraid it’ll look selfish. We’re afraid of being a bad person and not being loved again. This is indeed very selfish, because when we say yes when we aren’t available, we simply cry for the love and the approval of the other person. We sacrifice ourselves, not out of pure love, but out of the need for being loved and valued. This also results in resentment because you are not true to yourself. When you think of it that way, this really is pathetic, isn’t it?

What can we do about it?

getty images

I don’t really suggest you start saying no to any offer or request in your life, but I think saying yes to everything, everything we don’t really want is a big problem. So as I said before, requesting for some time before you make a decision is really a great idea. That way, you can think about it more clearly and make your decision from a realistic and objective point of view.

Seeing the reasons that I talked about helped a great deal for me, I think it’ll help you, too. Realizing the patterns and the motives behind our behavior makes us more mindful, creating the path to a more fulfilling life.

Being polite is always important, but just don’t say no for fear of being rude. You can still validate your friend or loved one without agreeing with their every idea or decision. It is tricky but I believe we can come up with millions of different ways of saying no without hurting the other person.

p.s. I was inspired by this video to think and write about this topic. I also got the four main subtopics from Teal. So I really recommend watching it. 🙂

Less is More- What does it really mean?

Az Çoktur- Aslında Ne Demek?

We were passing through Kozak Valley, in the northern Aegean region. All the car windows were open so that we could breathe in the scent of beautiful olive and pine trees, but catching up with conversations became harder and harder due to the wind. Tevfik, an 84-year old distant acquaintance whom I never met before that day, turned around and told me: “A colleague once said ‘Less is more.’ Up to day, I have lived by this and it became my motto in life.” Then he turned back. I was so startled I couldn’t even ask him to elaborate. I didn’t even know he was a well-known architect, he quit the academia due to a small conflict, he’s interested in spiritualism and now he lives alone in his village, where he was born.


Kozak Yaylası’ndan arabayla geçiyoruz. Önce zeytinlerin, sonra çamların kokusunu içimize çekelim diye tüm camlar açık, rüzgârın sesinden konuşulanları duymak zorlaşıyor. Öndeki yolcu koltuğunda oturan, o gün tanıştığım 84 yaşındaki Tevfik Amca bana döndü:

“Biliyor musun, eski bir meslektaşım ‘Less is more’ demişti. Bu benim hayat felsefem oldu. Hep böyle yaşamaya çalıştım,” dedi ve sonra önüne döndü. Ben de öyle şaşkınlığa uğradım ki soru bile soramadım ona. O zaman Tevfik Amca’nın zamanın önde gelen mimarlarından olduğunu, bir inat yüzünden profesör olmak üzereyken akademiden ayrıldığını, spiritüelizm ve tasavvufla derinden ilgili olduğunu, şimdilerde ise tek başına memleketi olan Gelibolu’nun köylerinden birinde yaşadığını bilmiyordum. Less is more, yani az çoktur deyimini bilmesine hayret etmiştim ama belki de Kozak Yaylası’nın havası çarptı, ben Tevfik Amca’ya bunu nereden bildiğini sormayı unuttum.


Recently when I was browsing the internet I saw the saying again. This time it had a name under it: Ludwig Mies van der Rohe. Turns out what Tevfik was referring to as a “colleague” actually lived a hundred years before him, and is one of the most influential figures of  modern architecture. Mies reflected “Less is More” philosophy to almost every building he designed. One of his most renowned works, Barcelona Pavilion was designed in such a special way that when you first look at it you think it’s quite simple, but then it gives you the impression that it’s infinite. It’s incredible. Mies no doubt changed the way we perceive things and our approach to design. His legacy continues to amaze us in the 21st century.

Geçenlerde internette gezinirken karşıma çıktı yeniden deyim. Altında da söyleyen kişinin adı yazılıydı: Ludwig Mies van der Rohe. Meğer Tevfik Amca’nın meslektaşım derken kastettiği, kendinden yaklaşık yüz yıl önce yaşamış, modern mimarinin önemli figürlerinden Mies imiş. Mies bu sözü hayatı boyunca tasarladığı tüm yapıtlara yansıtmış. En ünlü yapıtlarından biri Barcelona Pavilion, bakınca insana hakikaten de az çoktur duygusunu yaşatıyor. Hem çok basit gibi geliyor insana hem de sonsuzluğu çağrıştırıyor. Şüphe yok ki Mies hem 20. hem de 21. yüzyılı en çok etkileyen mimarlardan biri.

Barcelona Pavilion

In a time when it’s all about world wars, conquests, and thirst for more; Mies chose simplicity. During the times he designed Pavilion the inflation was huge in Germany, the money lost its value so quickly that people used to carry a bread’s worth of money in sacks. But this maximalism maybe made him a bigger defender of the minimal approach.

Savaşların, fetihlerin, hep daha çok olsunların dünyasında yaşamış Mies. Öyle ki onun Pavilion’u tasarladığı yıllarda Almanya’da enflasyon almış başını gitmiş, ekmek almak için çuvala para doldurup götürür olmuş insanlar. Ama o yine de azı savunmaya devam etmiş.

para müzesi
taken in Myntkabinettet Stockholm in 2014. These notes belong to 1922-1924 time period. // 2014 yılında Stockholm Para Müzesinde çekilen bu banknotlar 1922-1924 arasına ait. İki yılda 50 marktan milyon ve milyarlara gelinmiş.


I really liked this saying but after learning about the philosophy behind it, I liked it even more. And like Tevfik, I’ll try to live by this motto all my life.

‘Az çoktur’ deyimini hep sevmişimdir, ama arkasındaki felsefeyi öğrenince, daha da benimsedim. Umarım Tevfik Amca gibi ben de bunu hayat felsefem haline getirebilirim.

Decluttering Marathon Day 7- Electronics, and Thoughts //Azaltma Maratonu Son Gün- Elektronik Aletler ve Değerlendirme


*English version follows*

Tam yedi gün arka arkaya yapamasam da bu azaltma maratonunda beklediğimden çok daha fazla çöplük buldum evde. Çöplük diyorum çünkü insanın hiç de düşünmesine gerek olmayan şeyleri attık çoğu zaman. Bakmak yeterli oldu o objenin hayatımızda yeri olmadığını anlamaya. Ve yaklaşık iki yıldır yaptığım alışverişe, evime girenlere dikkat etmeme rağmen böyle oldu. İki yıl önceki halimle, ama şimdiki bildiklerimi bilerek bu işe girişsem herhalde evin yarısı gidermiş. 🙂


Fakat şunu da gördüm ki, kesinlikle azaltmak yeterli değil. Düzenli olmak da çok önemli ki bu benim en büyük eksiğim. Az eşyam da olsa hala kendi düzenimi oturtabilmiş değilim. Zaten bu nedenle bazen eşyaların varlığını unutuyorum ve yıllarca çekmecenin dibinde kalabiliyorlar. Doğuştan düzenli insanlardan biri olmayı çok isterdim, ama maalesef yapa yapa öğrenmek zorundayım.

Bugünkü konumuz elektroniklerdi. Yine komono kategorisine giren bu yaramazlar evin her yerinde olduğu için aslında bu yedi gün içinde onları zaten tespit ettik. Kurtulacağımız elektroniklerin listesi:

  1. Bozuk bir hdmi kablosu
  2. Eski bir klavye
  3. Bozuk bir tıraş makinesi
  4. Bitmiş piller
  5. Eski telefonun eski bataryası
  6. İki adet hafızası düşük flash disk (verilmek üzere ayırdık)

Şimdi iş bunları nereye vereceğimize kaldı. Bitmiş pilleri TAP topluyor, diğer elektronik eşyaları ise Media Markt’ın aldığını duydum ama gözümle görmeden inanmayacağım sanırım. Bugün yarın gidip vermeye çalışacağım, bakalım başarılı olacak mıyım?


English Version

Although I couldn’t do the seven day marathon in a row, I found lots of “garbage” at home than I expected. I say garbage because the things I tossed were generally not recyclable or reusable. And sometimes just looking was enough to understand that this object has no longer any purpose in our lives. And this is happening after two years that I’m shopping mindfully and responsibly. If I had decluttered with the mindset that I have now, I would have gotten rid of half  the objects in our home. 🙂

I also saw that decluttering simply isn’t enough. Being organized is equally as important, which is my biggest weakness. Although I don’t own much, I don’t have a sustainable organization style. That’s why I keep forgetting the items I put deep in the drawers and I need this decluttering marathon to remember them. I wish I was one of those people who are innately organized, but unfortunately I have to learn to be one.

Today I was supposed to declutter electronics. But honestly in the last six day, I encountered most of them and put them aside so I didn’t need a full day to inspect the electronic items at home. Here’s what we decided to say goodbye to:

  1. a broken hdmi cable
  2. an old keyboard
  3. a broken shaving machine
  4. old batteries
  5. the first battery of my previous phone
  6. two low-memory flash disks (to be given away)

So now the job is how to get rid of them. There are local centres in TR that collect batteries, but I never recycled electronics before. I’ll check an electronics chain store which claims to be taking them for recycling, but I have see it to believe it. I hope they won’t end up in landfill.

Decluttering Marathon Day 6: Bathroom // Azaltma Maratonu 6. Gün: Banyo

Honestly this was one of the most cluttered places before I started this marathon but I didn’t touch it just to feel the joy of tossing so many items at once!

Açıkçası banyonun en dağınık yer olduğu başladığımda belliydi ama özellikle dokunmadım ki bugün geldiğinde fazlalıkları atmanın verdiği hazzı yaşayabileyim!

This is the top of the washer. Did I say it was cluttered?

I already have a very small bathroom, so the only countertop is the poor washing mashine. And after coming back from the summer vacation I wasn’t that motivated to tidy it.

Zaten çok küçük bir banyom var ve eşyalarımı koyabileceğim tek yer çamaşır makinesinin üstü. Bayram tatilinden dönüşte de kendimi hiç motive edemedim doğrusu burayı toparlamaya.



Sometimes organized people tend to hoard stuff. My husband is the most organized person I know, and I know when he’s committed to it he declutters like crazy (like in yesterday’s post), but he has this habit of collecting little hotel shampoo bottles everywhere he goes. Luckily for us- and the environment, no hotel carries these small bottles in Japan; so we didn’t bring any of these back from our recent Japanese trip. But in Dubai, where he spent half of the last year, all hotels give these away and he made a big collection of nearly 50 bottles. I had to step in. I poured all the shower gels in the liquid soap container. We don’t use liquid soap any more but I know that my guests do, so I put it in the guest bathroom. To my surprise, it smelled great. I guess I’ll do the same with the shampoos as well. For now, I put them in the purple bag on the washer, in a drawer under the bed.

Bazen düzenli insanlarda da istif alışkanlığı olabiliyor. Eşim tanıdığım en düzenli insan, ve aklına koyduğu zaman neler yaptığını dünkü yazımda anlatmıştım. Fakat gittiği her otelden minik şampuan şişeleri ve sabunlar getirme gibi bir huyu var. Şansımıza Japon otellerinde hep büyük şişeler vardı, oradan bir şey getiremedik, ama özellikle geçen senenin neredeyse yarısını iş için Dubai’deki otellerde geçirince 50’ye yakın şişe birikti. Kullansak neyse, kullanmıyoruz da. Ben de duş jellerini sıvı sabunluğa doldurdum. Artık sıvı sabun kullanmıyoruz ama eve gelen misafirler genelde tercih ettiği için misafir banyosuna koydum. Kokular karışınca güzel kokmaz diyordum ama beklentilerimin tersi oldu. Kalan şampuanları da yatağın altındaki çekmeceye koydum, herhalde şampuanların sonu da el sabunu olacak.

bye bye, things
Unbelievable! Yarım saatte bu kadar değiştiğine inanamıyorum!

I changed the tablecloth on it too, and I really couldn’t believe how much it cleared in just half an hour. There were lots of things I parted with, especially old containers that I thought someday I’d use for some diy project, but that someday never came. Time to say goodbye. I also tossed old and disliked products like that hair mousse or the deodorant. But as you see, we still have some hotel products here. These are from the hotels he spent summer holidays as a child. Some of them are over 20 years old. What can I say? They give him joy.

Üzerindeki örtüyü de değiştirince yarım saatte epey bir ferahladı banyo. Belki bir gün kendinyap projeleri için kullanırım diye düşündüğüm küçük, büyük, spreyli vb. şişeler vardı, onlara elveda dedim çünkü o bir gün hiç gelmedi. Deodorant ve saç köpüğü gibi eski ve sevmediğim ürünleri de attım bu vesileyle. Bu arada gördüğünüz gibi hala bazı otel sabunlarımız duruyor. Bunlar eşimin çocukluğunda gittiği otellerden. Kimisi yirmi yıldan eski. Ne diyebilirim ona mutluluk veriyorsa, değil mi?

Seven Day Decluttering Marathon- Yedi Günlük Azaltma Maratonu

Decluttering Marathon Day 5: Bedroom and Komono cont. // Azaltma Maratonu 5. Gün: Yatak Odası ve Komono’ya Devam

Today I wanted to declutter the linen closet, especially towels. When we got married 3 years ago, I bought a set of towels that I loved, but they became so raggy and hard I didn’t love using them after a year or so. I tried changing my detergent and softener, and I even used that pinterest idea of washing them with soda and vinegar. Nothing worked. But they were still in rotation, so today I made the call and said goodbye to them. My mother told me not to toss them though, she thinks I can use them as rags. I haven’t decided yet, but at least I know I won’t use them on my face anymore.


Bugün özellikle yatak odasındaki nevresim ve havlulara eğilmek istemiştim. Evlenmeden önce desenlerini beğenip Madame Coco’dan aldığımız havlular maalesef 3 senede kullanılamayacak halde sertleştiler. Her şeyi denedim, sirke çamaşır sodası olsun, yeni yumuşatıcı olsun, yok, bana mı demediler. Yüzümüzü yırtacaklar neredeyse sertlikten ama ben onlara veda etmekte zorlandım yine de. Ama yapmam gerekeni yaptım! 7 tane havluya elveda dedim. Gerçi annem bunları sakın atma, yer bezi olur işe yarar dediği için şimdilik atmadım ama semsert havluları kullanmayacağım artık 🙂

goodbye towels! elveda havlular!

Then I reorganized my linens. In this shelf I only had towels before, but now that there’s room here, I decided to move the linens to this shelf. For some reason, I haven’t found a designated place for these, they were under the bed, or in the cabinet where I put blankets. I have two spare sets for daily use and one set for guests. This amount easily fitted in there. 

Sonrasında nevresimleri düzenledim. Havlulardan yer açılınca yıllardır doğru düzgün yer bulamayan nevresimlere yer açıldı. Bizim için iki yedek takım, misafirler için de bir takım kolayca buraya sığdı.


But honestly, I didn’t declutter much today. My husband, on the other hand, was quite motivated to declutter all the junk in the closet under the stairs. This closet mainly consisted of hardware (his stuff), so I didn’t want to touch it but it’s left untouched for nearly a year. This is what he got rid of:

Aslında eşimle karşılaştırınca ben çok da büyük bir azaltma yapmadım bugün. Merdivenin altındaki dolaba girişti. Bu dolap genelde tamirat malzemeleri, bilgisayar parçaları vb (yani onun eşyaları) içerdiği için ben dokunmak istememiştim, yani yaklaşık bir yıldır toparlanmayı bekliyordu. Tam bir battal poşet pislikten kurtuldu:

He also got rid of two big suitcases which were broken // Bunların yanında kırılmış iki büyük valizden de kurtuldu.

Today we made a big progress and we are still in the process of organising some stuff that we found has no home. Since we’re doing it together, it’s much easier.

Bugün büyük bir ilerleme kaydettik ve hala bazı eşyaların düzenlenmesiyle uğraşıyoruz. Beraber yapınca da insanın üzerinden büyük bir yük kalkıyor.

Seven Day Decluttering Marathon- Yedi Günlük Azaltma Maratonu

Decluttering Marathon Day 4: Bedroom / Azaltma Maratonu 4. Gün: Yatak Odası

Today I started to declutter the first part of the bedroom: clothes. Maybe because they’re usually recommended as the first party to declutter, I’ve always liked and been motivated by decluttering clothes. I started by throwing -nearly- all clothes on the bed. I chose not to tackle socks, pajamas and so on today.

Bugün yatak odasının ilk kısmını, kıyafetleri azalttım. Belki de minimalizmle ilgili kitaplarda hep ilk bölümde kıyafetler olduğundan, çok sevmişimdir bu kıyafetleri azaltma işini. Neredeyse tüm kıyafetleri yatağın üzerine atarak başladım; bugün çorap çekmecelerini ve pijamaları ellemedim.


I checked every single one of them, wore if I wasn’t sure, and came up with a box of clothes to reuse or donate. I decluttered two coats, one sweater, one skirt, one belt, one t-shirt, and my husband tossed in there one sweater as well! They were all really worn out. There were a few formal clothes that I wasn’t sure of, but they escaped the craze for now. 🙂

Hepsini teker teker kontrol ettim, emin olmadıklarımı tekrar denedim, ve bir sepet kıyafet bağışlamak ya da dikiş projelerimde kullanmak üzere ayrıldı. İki monta, bir eteğe, bir kazağa, bir tişörte, bir kemere ve bir çantaya veda ettim. Bunların hepsi epey aşınmışlardı.   Eşim de geçerken içine abisinden kalan ama giymediği bir ceketi attı! Emin olmadığım birkaç parça var, resmi kıyafetler gibi, ama bu sefer de gazabımdan kurtuldular. 🙂

BeFunky Collage.jpg
after organizing

For me the most fun part is folding clothes and organizing them. (To see how I organize using the Konmari method, check this post.)  Seeing a lot of space left relaxed me and I saw that I am slowly acquiring a taste. If you ask me, I wouldn’t say pink is my favourite color but check my wardrobe, and you can find all tints of pink. Even this summer I made two purchases, one sweater and one shirt- both in pink! Maybe this is what the industry is imposing on us, I don’t know.

Tomorrow I’ll continue decluttering the bedroom, now focusing on linen and towels.

Click here to see the other posts under Decluttering Marathon.

Benim için bu işin en eğlenceli yanı giysileri katlayıp yeniden düzenlemek. (Daha önce bu yazımda Konmari metodu ile nasıl katladığımı anlatmıştım) Çekmecelerin böyle boş kaldığını görmek beni de ferahlattı, bir de yavaş yavaş zevkimin oturmaya başladığını görüyorum artık. Sorsanız en sevdiğim rengi, pembe ilk aklıma gelen olmaz ama şu dolaba bakarsanız pembenin her tonu mevcut. Hatta bu yaz bir triko kazakla bir gömlek aldım, onlar da pembe renkte! Belki de giyim endüstrisi bizi sürekli pembelere itiyordur, bilemiyorum.

Yarın yatak odasına devam, bu sefer nevresim ve havlulara bakacağım.

Diğer Azaltma Maratonu yazılarım için tıklayınız.

Decluttering Marathon Day 2- Azaltma Maratonu 2. Gün: Komono

To understand what komono means, let’s start with a quote from Marie Kondo from The Life-changing Magic of Tidying Up:


Komono’nun ne olduğunu anlamak için, Marie Kondo’nun Derle Topla Rahatla kitabından bir alıntı ile başlayalım: (Kitabın Türkçe çevirisi var ancak elimde olmadığı için kendim çevirdim)


What I found in my junk drawers today was exactly the same: 

Bugün ıvır zıvır çekmecelerimde bulduğum tamamiyle aynıydı:


These drawers are under the TV, so they are the most convenient and easy to reach storage at home. So I did more of an organizing here rather than decluttering. Most items weren’t supposed to be there, anyway. 🙂 That piece of cardboard needed to be at school (I bought it to prepare posters then forgot to bring it to work), there were some items that needed to be in the hardware box, there were lots and lots of hair bands and pins, I found my long-lost black thread, and there were some essential oils that needed to be in my vanity. So I carried them to their homes. But still there were some expired/finished/no longer needed products that I could part with.

Bu iki çekmece televizyonun altında olduğu için en yakın ve en kolay depolama alanı evimizde. O yüzden burada azaltmadan çok düzenleme yaptım. Çünkü buradaki şeylerin çoğu zaten en başta orada olmamalıydı 🙂 O karton rulosunu okullar açıkken poster yapmak için almıştım örneğin, ama okula götürmeyi unutmuştum. Hırdavat kutusunda olması gereken aletler vardı, oraya buraya sıkıştırılmış bir sürü toka, hatta uzun zamandır aradığım siyah ipliğimi bile buldum. Böylece bunları olması gereken yerlere taşıdım. Tabii atılabilecek ambalajlar, son kullanma tarihi geçmiş ya da artık ihtiyacım olmayan ürünler de buldum.

along with receipts, expired med etc. // Fiş fatura, tarihi bitmiş ilaçlar da vardı.

Kondo got it right when she said batteries and erasers, too!

Kondo pil ve silgide bile haklı çıktı! Demek herkesin evinde var bu “junk drawer” olayı.


This still is the junk drawer, but I decided to organize things thinking about proximity. I usually paint my nails in the living room, for example, so even if I put them elsewhere, they’d end up in this drawer anyway.

Burası hala ıvır zıvır çekmecesi olarak kalsa da, kullanım kolaylığını göz önünde bulundurarak düzenlemeye çalıştım. Örneğin ojeyi genelde oturma odasında sürdüğüm için zaten bu çekmecede birikiyorlardı.

and this is the final version of the medicine drawer. // Bu da ilaç çekmecesinin son hali.

Honestly I don’t like having so much medicine at home and the fact that most of them are similar drugs, but my husband likes to keep them in case. Another lesson in decluttering: If the people in your home say they want it kept, keep it. Never throw away another person’s items.

Aslında evde bu kadar ilaç olması hoşuma gitmiyor, ama eşim ya acil bir şey olursa diye bunları tutmakta ısrarcı. Azaltmanın önemli kurallarından: Evde yaşayan birisi o eşya kalsın diyorsa, kalmalıdır. Başka birinin eşyasını haberi olmadan asla atmayın.


Yesterday, I tackled kitchen, especially pantry. Tomorrow, it’s time for paperwork. Just the thought of it worries me!

Dün, mutfağı elden geçirmiştim, özellikle bakliyatları. Yarın da evraklara el atacağım, düşüncesi bile korkuttu! O yığıntıyı açmanın vakti geldi!